Heren 3 – Avanti Thuis.

Laten we dit verslag maar eens beginnen met een spreuk van Sir Winston Churchill: ''Succes is het vermogen om keer op keer te falen zonder je enthousiasme te verliezen". Nu ben ik geen geschiedkundige, en ik kan dus ook niet zeggen dat deze woorden inderdaad van deze iconische grootheid zijn geweest. Toepasselijk zijn ze wel voor het voormalige JA team dat dit jaar in de eerste klasse van de senioren een unieke reis maakt naar de grenzen van het kunnen.

Deze reis is dusdanig uniek dat wij u wekelijks graag meenemen in deze reis. Tot op heden is het nog geen successtory wanneer we alleen kijken naar de resultaten. In de 3 voorgaande wedstrijden wisten we 1 set binnen te slepen, maar de overige 11 gingen verloren. Gelukkig kunnen we ons optrekken aan de definitie van succes dat dat bepaald wordt door het enthousiasme behouden. In die zin zijn onze jongens dan wel succesvol.

Afgelopen week is er weer volop getraind, met wisselend succes. Maandagavond is er met veel inzet getraind, en liepen de oefeningen zoals gewenst. Woensdagavond zat de klad er even goed in. Inzet en goede wil genoeg, maar de oefeningen verliepen gewoon niet zoals gepland. Niet dat ze bijster ingewikkeld waren, maar soms heb je van die baaldagen....

De wedstrijd

Vandaag dus kijken of de noeste trainingsarbeid en de lessen uit voorgaande wedstrijden vruchten beginnen af te werpen. Het stond op voorhand vast dat het een erg zware wedstrijd zou worden. Avanti stond na drie wedstrijden op 14 punten, dus had ergens een setje laten liggen. Maar dat was alle schrale hoop die we uit de stand konden putten. Daaraan gekoppeld de wetenschap dat vandaag ook de nummers 10 en 12 tegen elkaar zouden spelen... We zouden na vandaag maar zo eens weer laatste kunnen staan op de ranglijst. Op zich geen probleem het seizoen duurt nog wel even, en tot de kerstvakantie willen we gewoon leren, en elke punt die we dan binnenslepen is meegenomen. Maar toch... Laatste willen we liever niet staan.

Set 1

We begonnen op zich redelijk goed. De opslagen van Avanti waren gericht op de positie van de spelverdeler, maar die bleef keurig van de bal af om de pass te verwerken tot Setup. Ergens tot de 8 bleven we in het spoor van de tegenstander. Daarna gaf ofwel de tegenstander wat gas bij, of zakten wij gewoon in, maar we raakten verder op achterstand. 13-25 was het maximaal haalbare.

Restant van de wedstrijd

Onze jongens bleven vechten voor wat ze waard waren, en gek genoeg zagen we dat ze steeds een stapje verder komen in hun volleybalontwikkeling, maar we kwamen vandaag, tegen deze tegenstander, simpelweg te kort. We kregen een enorme volleyballes. Als neutraal toeschouwer kon er genoten worden van het spel van Avanti, en de inzet van onze jongens. Met name de spelverdeler van de tegenstander heeft bij mij indruk gemaakt. Waar je normaal nog wel een beetje kunt inschatten wat er gaat gebeuren werd ik ook nu keer op keer verrast, kortom genieten geblazen. Maar uiteindelijk voor onze jongens een toch wel teleurstellend geheel. 10-25, 7-25 en 5-25. Dat zijn nu ook weer niet de resultaten waar we op hopen. Dat we vandaag weinig kans zouden maken, en de wedstrijd niet al te lang zou duren wisten we op voorhand.

Al vrij snel na de wedstrijd konden we in alle eerlijkheid zeggen dat het vandaag een moeilijke dag is geweest, of we hier iets konden leren valt nog te bezien. Het niveau verschil was domweg te groot. Het is nu zaak een paar keer diep adem te halen, en weer gaan... En misschien is dat wel wat we van deze wedstrijd moeten leren. Niet blijven hangen in tegenvallers, maar opstaan en door knokken. Volgende week wacht ons op vrijdagavond de wedstrijd uit tegen Forza.

Troost, als we daarvan mogen spreken, is dat we ook na vandaag nog steeds 11e staan. Maar als we naar boven kijken zien we dat het gat wel gegroeid is.... Enfin, we zitten nog in de leerfase, het gaat goed komen.

Gelukkig hebben we ook nog wat beelden....