Heren 3 Twente-Sparta uit

17 november 2019

Halverwege november, wedstrijd nummer 8 in onze ontdekkingsreis. De grenzen van ons kunnen lijken zich steeds wat duidelijker af te tekenen. Vandaag de dag dat er in het hele land verscheidene demonstraties zijn, gepaard gaan met arrestaties en gedoe. Een dag die van jongs af aan het begin inluidde van een langdurig kinderfeest. Een dag die nu al een jaar of wat ontsierd wordt al lang voordat die is aangebroken door verhitte volwassenen die de hakken in het zand zetten. Zwart mag niet, Roetveeg mag niet. Alsof kinderen het wat boeit hoe de knecht van de goedheilig man eruit ziet. Verder laten we die discussie maar voor wat het is. Hooguit nog, beide kampen hou eens op met die kul....

Hoe dan ook op deze dag mogen wij weer ons in het zweet gaan spelen. Waar momenteel bij Twente 05 de teamchallenge is "Herrie in de keet" hadden ze in Glanerbrug "Herrie bij de keet". We werden warm onthaald.

 

Of misschien was die "herrie bij de keet" meer iets voor het bovengenoemde kinderfeest.

Vooraf

Over tot de orde van de dag. Volleybal. Een zware wedstrijd staat op het programma, de nummer 5 is de tegenstander. We kennen deze spelers nog wel omdat we eind vorig jaar al eens een oefenwedstrijd hadden gespeeld. In een relaxte sfeer werden we toen behoorlijk zoek gespeeld. De laatste set mochten we toen winnen, enerzijds omdat er lustig op los werd geëxperimenteerd, anderzijds omdat het tijd was om de zaal af te breken voordat het donker zou worden.
Vandaag dus een wedstrijd voor de punten. Tijdens het inspelen werd het wederom duidelijk, het zou een zware wedstrijd worden. De ballen werden hard geslagen, maar meer nog, weinig fout. Daarnaast was het neuzen tellen bij de tegenstander ook een behoorlijke klus. Al pratend met de coach, hoor je dan dat ze met 13 spelers zijn. Te weinig om twee teams te maken, maar een tikkeltje te veel voor een team.

De wedstrijd

Wedstrijd? Nou ja, de eerste twee sets wisten we het voor ons doen goed bij te benen. Niet dat we de illusie mochten koesteren dat er wat te halen viel, maar met hard werken en veel inzet wisten we de schade nog wel te beperken. Bij vlagen speelden we best een goede wedstrijd als team. Haalden we ballen terug het veld in, en ploeterden we er lustig op los. Maar zoals wel duidelijk zal zijn, de punten waren voor de tegenstander van vandaag. 25-12 en 25-15.

In de derde set ging het echt goed los. Ofwel Twente-Sparta besloot dat het welletjes was geweest en gooide er een schepje bovenop, of onze spelers speelden voor sinterklaas. Het werd zelfs zo erg dat de coach besloot om in te grijpen door middel van een time-out. De stand was toen al 16-4. Het liep voor geen meter, en de stand was eigenlijk binnen no-time zo opgelopen. Over inzet niet te klagen, er werd hard gewerkt, maar dat harde werken was noodzakelijk omdat de gemaakte afspraken domweg niet werden nagekomen. Bij zo'n beetje elke aanval was er wel een speler die niet op zijn plek stond, en daardoor telkens te laat was. Goed, by far de slechtste set dit seizoen, en hiermee wil ik Twente-Sparta niet te kort doen...

De vierde set deden we weer aardig mee tot 9-11. Toen vond de coach van de tegenpartij het wel weer welletjes. Een time-out, en het experimenteren werd weer wat terug geschroefd. De thuisploeg pakte de benodigde 16 punten waar wij er nog maar 4 aan wisten toe te voegen. 25-15. Opvallend momentje was wel dat er in deze set door de coach aangegeven werd om aanvalsvarianten die op de training driftig worden geoefend maar in het echt uit te proberen. Helaas voor ons wilde we ook op dit punt geen succes boeken, mede omdat Goliath al lang en lang dood is. Maar goed, ook hierop blijven we volop trainen.

Conclusie

Het is erg moeilijk om aan deze wedstrijd een goede conclusie te verbinden. Hooguit dat we klaar waren, en zelfs al vertrokken waren voordat de goedheiligman, al dan niet (om met Helligen Hendrik te spreken) met roetveegpiet (wat heeft de slagersknecht de kop smerig) of zwarte piet (wat lijkt die dikke piet veel op de slagersknecht) waren gearriveerd.
Het lijkt een wedstrijd te zijn geweest met twee gezichten, de eerste twee sets waarin we mee konden komen, en dan de derde set waarin het echt hopeloos misloopt, en we er niet in slagen om de draad op te pakken. In vergelijking met de wedstrijd van vorige week lijkt het al wel beter, maar tegen een tegenstander van dit kaliber zijn we domweg niet opgewassen.
Maandag moeten we elkaar maar weer eens diep in de ogen kijken, en de puntjes op de i zetten waar het gaat om het naleven van de gemaakte afspraken. Dat valt onder het zogenaamde laaghangende fruit, en dus snelle resultaten.
Verder zitten we stiekem toch wel met smart te wachten tot Steff weer mee mag doen, dat geeft wellicht net wat meer mogelijkheden, en zekerheden in verdedigende zin. Goed te horen dat zijn rentree aanstaande is.
Goed, we hebben een erg jong team, dus we geven de moed niet op.  Nog drie wedstrijden te gaan, en dan hebben we telkens een ijkpunt om de groei te meten. Momenteel zitten we domweg in de fase waarin wedstrijden van "wie weet" en "geen kans" zich afwisselen. Vorige week was het er een van "Wie weet", vandaag dus een van "geen kans".

Volgende week speelt heren 3 geen wedstrijd, dus u moet het een weekje doen zonder ons verslag. Maar wie weet.... Is er er een ander team dat u mee wilt nemen in hun belevenissen. (Misschien iets voor een nieuwe teamchallenge???)

Tenslotte met dank aan Yvette nog een paar foto's van de wedstrijd. Tot 30 november naar wij hopen.