Heren 3 Vrivo Thuis

Op een donderdagavond mochten we aantreden tegen de nummer 3 in de competitie, Vrivo heren 1. Na 5 wedstrijden stonden zij inmiddels op 19 punten, terwijl wij met hetzelfde aantal wedstrijden op 1 punt staan. Kortom, het gaat weer lastig worden.

We vervolgen onze reis naar de grenzen van ons kunnen.

Vooraf

Na een week herfstvakantie waar zowel spelers als trainer eigenlijk wel even aan toe waren begonnen we maandag weer met de training. Een van de eerste bespreekpunten was woensdagavond wel of niet trainen. Immers donderdag een wedstrijd, dus hoe handig is het om dan op woensdag te trainen. De meningen waren lichtelijk verdeeld, uiteindelijk hakte de trainer de knoop door, niet echt slim/verantwoord om op woensdagavond te trainen. Ofwel, het wordt een training dat iedereen naar huis gaat met een gevoel van waardeloze training, ofwel het is zo intensief dat we donderdag nodig hebben om te herstellen van de training.

Donderdagavond 18.15 uur

Het was merkbaar dat het een doordeweekse avond was, en dan ook nog eens in een andere zaal dan de Pathmoshal. Vandaag zou de strijd zich voltrekken in de Diekmanhal. Daar aangekomen was de zaal nog compleet leeg. Een verloren laptop met daarop het wedstrijdformulier voor Dames 1 was het enige teken van leven. En wat is een lege sporthal dan toch groot…. Aangezien er maar 2 wedstrijden waren begonnen we maar met de opbouw van de velden. Dames 1 in de ene hoek van de zaal en ons eigen veld in de andere hoek. Mooi ver uit elkaar zodat we zo weinig mogelijk hinder zouden ondervinden van elkaar.

De gasten uit Vriezenveen waren mooi op tijd en straalden echt iets uit van “vanavond even lekker een balletje slaan”. Tijdens het gebruikelijke inslaan sloeg de schrik toch even toe, die lui ramden er lekker op los, uit alle hoeken en in allerlei variaties. Wij daarentegen sloegen alle ballen gewoon bij het net. De uitspraak van de coach om er een wedstrijd van minimaal een uur van te maken begon toch wel wat te wankelen. Moesten we echt tegen dit team? Ja, dat moest, een team dat vorig jaar nog Promotieklasse speelde.

Dat inslaan niet alles betekent bleek in de wedstrijd wel.

1e set.

We begonnen wat stroef, de eerste punten waren voor Vrivo. Niet dat we slecht aan het spelen waren, maar we hadden toch wat moeite met de servicedruk. Maar langzamerhand kwamen we wat meer in ons spel. De schroom waar we de eerste wedstrijden wat mee te maken hadden was aan het afnemen. Dat was zichtbaar in de aanvalslust van onze spelers. Waar we aan het begin van het seizoen bij een blok niet durfden door te halen begint dat nu langzamerhand wel te gebeuren. Ondanks het feit dat we naar behoorlijke hoogte stegen konden we er in deze set niet echt aan te pas komen. We hielden het wel aardig bij, maar telkens als we wat dichterbij kwamen nam Vrivo weer het voortouw. Zo eindigde deze set in 20-25.

2e set

Waar normaal gesproken tussen de sets gewisseld word deden we het vandaag anders. Misschien, heel misschien….. Met dezelfde spelers in het veld begonnen we aan de 2e set. Ook in die set bleven we bij tijd en wijle moeite houden met de servicedruk, maar deden we gewoon wat onze coach en onze supporters van ons verlangen, vechten voor elk punt. Hoewel we dat dus met verve deden eindigde deze set minder dan de voorgaande set, maar 12-25 was op zich ook nog prima te verteren.

3e set

Nadat in set 2 was gebleken dat het wel heel misschien zou worden werd er nu wel gewisseld. Aangezien Steff er vanwege zijn blessure niet bij kon zijn werden de twee bankzitters in het veld gebracht. Een andere diagonaal, en een andere buitenspeler. Dat bracht weer wat nieuwe energie, en dat was merkbaar. We begonnen voortvarend, en kwamen zelfs op voorsprong. De gasten raakten echter niet in paniek, er werd gewoon even gewisseld, en al ras zagen we de voorsprong slinken. Uiteindelijk sloten we ook deze set af met de stand 15-25.

4e set

Dit is een herhaling van de eerst drie sets. Vanaf onze kant deden we onze stinkende best, maar het verschil tussen nummer 3 en nummer 11 op de ranglijst was simpelweg te groot. Een stunt zat er vanavond helaas niet in. Ook deze set verloren we met 14-25.

Conclusie

Etappe 6 van de ontdekkingsreis bestaande uit 22 etappes werd ook verloren. Toch behaalden we twee doelstellingen, elke set 10 punten of meer. De tweede doelstelling was om minimaal een uur te spelen. Deze doelstellingen klinkt simpel, maar we hebben wedstrijden gespeeld tegen teams uit dezelfde regionen van de competitie waar dit niet lukte.
Na de wedstrijd kregen we van de tegenstander complimenten over ons spel. De pass was wel ok wat voor de trainer zoveel inhoudt als "Goed genoeg, maar voor verbetering vatbaar". Verder was de inzet aan onze kant hoog, we vochten voor elke punt, of zoals een andere speler van Vrivo verwoorde: "We hebben vanavond geen punt cadeau gekregen".
Dat zijn complimenten die helaas geen punten opleveren, maar die wel vertrouwen geven voor de overige 16 etappes van onze reis naar de grenzen van ons kunnen.

We groeien de laatste tijd alleen maar....