Bekerfinale JA1 verslag

De dag waarvan we wisten dat die zou komen. Eindelijk is het dan zover. De dag waarop we kunnen meten waar we staan. Vorig jaar werden we tijdens het kwalificatietoernooi eind mei werkelijk van het veld gemept door Pauwervoll. Maar we zijn een jaar verder. Hoe dan ook tijd voor de bekerfinale. In de afgelopen weken hebben de trainers nog de puntjes op de i geprobeerd te plaatsen. Dus echt hoogste tijd om te zien waar we staan.

Zaterdagochtend 10.15 uur verzamelden we bij de Pathmoshal. De spanning was toch al wel wat voelbaar, de spelers waren beduidend stiller dan normaal. En dat terwijl de afgelopen weken al gezegd was dat er maar een ploeg kon verliezen....

Vandaag zou Henk Slaghekke ook meegaan om de coach te ondersteunen. En laten we eerlijk zijn, toch ontzettend mooi om met je eigen team richting finale af te reizen.

Om half elf stappen we dan echt in de auto's, en dat waren er deze keer behoorlijk wat. Van elke speler was er wel een vader en/of moeder aanwezig. Hier en daar nog wat broertjes en zusjes en voor sommige spelers zelfs de vriendin. Kortom het zou een drukke dolle boel worden op de tribune. De reis voerde ons naar Zetten, ergens onder de rook van Nijmegen. Een reis van een kleine 5 kwartier. Daar aangekomen was de meisjesfinale nog in volle gang bij de stand van 1-1. Het werd direct al duidelijk dat die wedstrijd wat zou uitlopen, dus alle tijd om sfeer te proeven. De ambiance was uitstekend.

De voorbereidingen

Nadat de meiden van Rivo Rijssen uiteindelijk vrij achteloos de meiden van Apollo 8 opzij wisten te schuiven sprongen onze jongens als jonge honden de zaal in om te gaan warm lopen.

De ouders hadden de afgelopen week hadden ook hun best gedaan. Er zijn heel wat appjes heen en weer gegaan. Een finale zonder spandoeken was ondenkbaar.

Na de prijsuitreiking aan de meisjes (Rivo van harte gefeliciteerd met de terecht gewonnen beker) werden de creaties van de ouders opgehangen. Dat dit de warming up wat verstoorde werd voor lief genomen. Immers de druk lag volledig bij Pauwervoll, die hadden wat te verliezen, en wij konden alleen maar winnen...

Na het inspelen werd het tijd om de shirtjes, die bij wijze van
uitzondering door de coach al vast waren klaar gelegd op de bank (je wil toch immers geen gedoe en gerommel rondom de teamtas), aan te te trekken.

Zoals te doen gebruikelijk bij de dit soort wedstrijden werd het sfeertje al direct gecreëerd door de spelers in line-up op te stellen naar het publiek. En niet alleen om de lieve snuitjes aan het publiek te laten zien, maar om echt voorgesteld te worden. Bij name werden de spelers voorgesteld. Hierbij werd gelukkig niet de hele doopceel gelicht maar alleen de achternaam en positie werden vermeld.

Dat Emmerich als Diagonaal werd aangeduid was een foutje van de speaker. Terugkijkend in een heus programmaboekje van de dag staat Emmerich keurig als passer/loper vermeld.

De wedstrijd stond onder leiding van Sander Riezebos (onze coach heeft nog met hem gevolleybald in een ver verleden) en de tweede scheidsrechter was Mathijs Hasselerharm (oud trainer van de meeste spelers, en bekend binnen onze vereniging). En laat ik het hier maar vast zeggen, er zou gedurende deze wedstrijd weinig aan te merken zijn op beide heren. Hartelijk dank vanaf hier voor het opofferen van de vrije tijd om deze wedstrijd te begeleiden.

De wedstrijd

Set 1

Na het voorstellen was het dan zover het eerste fluitsignaal. Pauwervoll sloeg op en Twente 05 scoorde het eerste punt zonder de bal te raken. Voor de toeschouwers ontspon zich een aardige wedstrijd waarin de krachtsverschillen niet zo groot waren als van tevoren werd gedacht. De voorspelde volleyballes na de halve finale bleef gewoon uit. Onze jongens slaagden er regelmatig in om brutaal de leiding te nemen. Ergens rond de stand van 18-13 begon het te stokken. Of het zenuwen zijn geweest of het wat anders was... We gaven hoe dan ook de set uit handen. Ondanks de door gevoerde wissel van de coach wisten we het tij niet meer te keren en verloren we de set met 21-25. Maar een gevoel van tevredenheid was al wel aanwezig. We zijn niet vooruit gegaan, we zijn vooruit gesprongen....

Set 2

Waar de coach voor de wedstrijd had bedacht dat er na elke set druk gewisseld zou worden werd er besloten dat gezien het kleine verschil in de eerste set dit drukke wisselen niet door zou gaan. 1Wissel werd er slechts doorgevoerd tov van het eind van de eerste set.

De 2e set begonnen we echt enorm slecht. Niet voor niets werd er bij de stand van 2-5 al een time-out aangevraagd. De spelers wilden te graag en maakte daardoor net te vaak de verkeerde keuze. Zeker 3 van de 5 punten kwamen voort uit onze eigen fouten. Daarom een terechte ingreep van de coach. Direct na de time out kwamen we beter in ons spel. Ergens halverwege de set werd er weer een wissel doorgevoerd omdat er weer net iets te veel fout ging. Ook in deze set wisten we weer brutaal de op voorsprong te komen, maar ergens rond de 20 punten stokte het opnieuw, en wederom moesten we de set aan Pauwervoll laten. 20-25.

Set 3

De laatste kans om ons terug te knokken in de wedstrijd. En hoewel de jongens er echt alles aan hebben gedaan werd het uiteindelijk een herhaling van de voorgaande twee sets. Wissels en voorsprong ten spijt wisten we het niet te verzilveren. Na 3 sets (21-25) zat de finale erop.

Conclusie

Wat restte was het handen schudden... nee hoor in totaal  niet. Onze trainers verzekerden ons ervan dat we een uitermate goede wedstrijd hadden gespeeld, en dat we trots mochten zijn op de prestatie. We hebben toch maar mooi de bekerfinale gehaald, en gespeeld. We speelden in die finale tegen een team dat al het hele jaar, en het seizoen daaraan voorafgaand, al topklasse speelt.

Een jaar terug speelden wij nog 1e klasse. We zijn de uitdaging aangegaan en hebben deelgenomen aan het plaatsingstoernooi om de 1e klasse achter ons te laten en naar de hoofdklasse te verkassen. Tijdens dat toernooi werden we werkelijk van het veld afgeslagen door de tegenstander die we vandaag weer troffen.

Afgelopen seizoen hebben we ons twee keer moeiteloos gehandhaafd in de hoofdklasse, de topklasse zelfs net misgelopen, en we stonden in de bekerfinale. Wat konden we nog meer wensen? Niks! Geen reden om teleurgesteld te zijn. Natuurlijk is verliezen niet leuk, maar tijdens de afsluitende training had niemand er rekening mee gehouden dat we drie sets de 20 punten zouden halen. Met gepaste trots konden spelers en trainers de medaille in ontvangst nemen. Onderweg naar huis sloten we dit fantastische seizoen af met de afterparty bij Holten.