JA1 naar bekerfinale

Afgelopen dinsdag was het zover. Een toch wel wat vervelende tijd, 18.15 uur starten met de wedstrijd. Jongens A1 Had de halve finale bereikt in het bekertoernooi. Onze tegenstander in de halve finale is Apollo uit Borne. Een team waar we de afgelopen jaren al een aantal maal eerder tegen zijn uitgekomen, en een team waarmee we het traditioneel moeilijk hebben. Natuurlijk is het zo dat in de halve finales geen makkelijke tegenstanders meer zijn, maar toch…

De spelers waren er bijna allemaal. Daan was voor school naar het buitenland, dus met 8 spelers stappen we rond 17.30 in de auto. Voor de tijd was het al wel duidelijk dat een aantal jongens die middag nog een vaccinatie hadden opgehaald. De zorgen werden er dus niet veel minder om. Temeer omdat we de eerste wedstrijd van de voorjaarscompetitie verloren met 1-3, en de tweede wedstrijd werden we geheel puntloos naar huis gestuurd. (OK, er speelden toen wel wat andere jongens mee die normaliter, of in ieder geval ook bij herenteams 1 en 3 meespeelden). Wanneer we de regelementen goed bestudeerd hadden zou dat meespelen van spelers uit een van die herenteams vanavond niet kunnen. Dat schepte wat hoop en motivatie om de jongens te prikkelen. We hadden wat recht te zetten, althans, we wilden graag wat recht zetten.

Door allerlei omstandigheden op de weg (wat kan er in een klein stukje Nederland toch een boel blik op de weg zich voortbewegen) startte de wedstrijd ergens rond half zeven. Een aantal spelers van Twente had dus een warming up achter de rug die wat aan de korte kant was.

In de min of meer vertrouwde opstelling begonnen we aan de wedstrijd, Giel als spelverdeler, Luuk was aan de buurt om te starten als diagonaal waardoor Daniël aan de kant begon. Passer/lopers waren er vandaag 2, dus dat was een simpele keus, Bram en Peter. De opstelling werd voltooid met Stef en Jasper op mid, waardoor Baruch ook aan de kant begon.

Alles bij elkaar begon onze JA behoorlijk voortvarend.  Maar later in de set werd het al wel weer een stukje lastiger. Dan weer eens was de servicedruk van Twente prima, om even later te worstelen met de servicedruk van Apollo. Volleybal zoals ik het in ieder geval graag zie. Gelijk op en neer gaand, veel passie en werklust van beide kanten.  Uiteindelijk trokken wij de eerste set naar ons toe door een mislukte service van Apollo. 22-25.

Even was daar weer die nonchalante houding bij wisseling van de speelhelft. “Zo nog twee setjes…” Tja, daar denk je als trainer/coach toch iets anders over. Het kunnen er maar zo meer worden, want zo overduidelijk zijn wij de bovenliggende partij niet. De tweede set begonnen we in dezelfde samenstelling. En weer werd er van twee kanten hard gewerkt. Dit maal was het Apollo dat de set verdiend naar zich toetrok, ondanks de time-outs aan onze kant en de wissel (Baruch voor Stef).

De derde set begonnen we weer uitstekend. De tweede wissel (Daniel voor Luuk) was logisch. In principe speelt iedereen ongeveer evenveel.
Op een gegeven moment kwam Baruch aan service en die hield dat een behoorlijke tijd vol. Dat zijn die momenten dat je denkt en hoopt.  De ruime marge slonk gaandeweg de set wel weer, maar met een 19-25 was deze set duidelijk voor ons.

De vierde set werd een uitermate taaie set. Apollo liep uit. 8-3. En om en om scoorde we punten tot 16-11. In een van de time-outs werd er op aan gedrongen vooral rustig in het hoofd te blijven en te blijven werken. En die werklust was er echt wel. Peter liep bijvoorbeeld in een uiterste poging een bal te spelen tegen de stoel van de scheidsrechter (een uitstekend leidende scheidsrechter, en dat mag ook wel gezegd worden), weer een andere speler rende het veld naast ons in waarmee hij de training verstoorde maar wel een punt wist te redden. Kortom, het was hard werken. En we kwamen dichterbij. Op een gegeven moment kijk je dan op het scorebord om te zien of de stand al bijna gelijk was, en bleken we ineens voor te staan met 16-17. Time out aan de andere kant gaf nog een keer de mogelijkheid om het standaardriedeltje af te steken: Rustig in het hoofd, rustige pass, niet te scherp op het net, geef de spelverdeler de kans om te kunnen kiezen wie hij gebruikt als aanvaller…. Kortom, ik hoorde mezelf weer zeggen wat ik die avond al veel vaker had gezegd, maar de spelers in de ogen kijkend zag ik het geloof en vertrouwen. Nog even doordrukken heren, nog een puntje of 8 verwijderd van de finale, pak die punten nu anders moet je straks weer voor 15 punten gaan….
Maar het geloof was er en uiteindelijk pakten we na wederom een foutservice van de tegenstander ook de laatste set 20-25.

Een enerverende  wedstrijd was met goed vervolg afgerond. Nu op naar 11 mei, de tegenstander zal in ieder geval een zijn uit de topklasse, en dat is dan weer een klasse hoger dan wij spelen. Maar als we het kunnen opbrengen om de scherpte, inzet en alertheid van dinsdagavond weer te hebben kan het maar zo een hele leuke leerzame wedstrijd worden. Op voorhand wensen spelers en trainers niet om zich neer te leggen bij een uitspraak als “De winnaar van deze halve finale gaat volleyballes krijgen in de finale”. Ik bedoel maar, als het gek loopt… 75 punten nodig om de beker te winnen, wij durven best wel even te dromen…

Apetrots op deze prestatie keerden we huiswaarts. Leuk om te horen dat er bij Apollo een van de spelers schijnbaar iets gezegd heeft in de trend van “Zo goed hebben ze nog nooit gespeeld tegen ons”, en misschien zit daar wel een kern van waarheid in. Ik kan niet anders dan zeggen dat ik uitermate tevreden ben over de inzet en passie die getoond werd in deze wedstrijd.

Inmiddels hebben we al weer een training achter de rug en is het dromen voorbij. Zaterdag Alterno uit, een wedstrijd om des keizers baard. Aan volgorde in de stand zal tussen nummer 1 t/m 4 wel niets meer wijzigen, hoewel….