Twente ’05 is back in business

2 juni 2015

Voor sommige was dit de laatste wedstrijd bij de jeugd. Voor
anderen was het een voorbereiding op nog veel grotere prijzen. Na 2 jaar geen
prijs (en voor sommige zelfs al bijna 4 jaar niet) was het dan eindelijk zover.
Het begon allemaal in de topklasse van onze regio Oost. Nadat we tweede
geworden zijn in de hoofdklasse wisten we dat de topklasse nog iets veel
mooiers geen brengen. Met harde trainingen en veel emotie tijdens de
wedstrijden als gevolg. Wij genoten, het publiek genoot, zelfs sommige tegenstanders
genoten van het volleybal dat wij na zoveel jaren konden spelen. Na een laatste
wedstrijd tegen onze vrienden van Alterno die we met 3-1 wonnen was het feest
compleet, een uitstekend voorbeeld  dat
hard werken loont.

De eerste medaille is binnen!  En nu? Nog harder trainen natuurlijk. Na een
week rust hadden we daar nog 4 weken de tijd voor.  We wisten dat we ondertussen nog een
bekerwedstrijd hadden in Wijchen. Die hebben we gewonnen, met 3-0. Onze
ontevredenheid daarover vindt u hier in een artikel op de site, dus hier laat
ik het wat dat betreft bij.

De volgende medaille is binnen! En nu de volle focus op die
ene dag. 30 mei zou de strijd losbarsten. We begonnen de dag rustig. Behalve
Merijn want die was zijn shirt vergeten, maar dat zijn we wel gewend van hem.
Geen reden tot paniek. Toen Merijn zijn shirt op had gehaald konden we vertrekken.
Een rit van maar liefst 1 uur en 45 minuten. Eenmaal daar aangekomen zagen we
dat Sliedrecht al begonnen was tegen NVC. Veel fouten aan beide kanten, maar
begrijpelijk als je om 10 uur ’s ochtends moet spelen en je ook nog eens
zenuwen hebt. Het werd 1-1. Verrassend, want we dachten dat Sliedrecht een veel
minder sterk team zou hebben.

Toen waren wij aan de beurt. Onze tegenstanders waren VC
Sneek. In ons achterhoofd dat deze jongens maar liefst 2 uur en 30 minuten in
de auto hebben gezeten, wisten we dat ze misschien wel vermoeid waren. Niets
bleek minder waar. Na het inslaan, waarbij Sneek overigens heel irritant de
ballen telkens naar het andere veld sloeg en ballen die probeerden te blocken
met het inslaan (het kon ons allemaal weinig schelen), wisten we dat dit nog
wel mee viel. Extra motivatie dus om nog harder te werken in het veld. Het
fluitsignaal klonk en we konden beginnen! Wij begonnen met een ace van onze
spellie Matthijs en dat voelde lekker! Maar daarna slopen de fouten aan beide
kanten binnen en ging dit de hele set zo door totdat de stand 25-25 was. Sneek
kreeg 2 kansen om te scoren en deed dat. De eerste set ging naar Sneek met
27-25. Na de set hoorden we nog van iemand uit het publiek dat de teller
vergeten was een punt erbij te tellen voor ons. Jammer, maar we moesten ons focussen
op de volgende set. Alleen dit keer begon we warm te draaien. Helaas deed Sneek
dit ook. Balletjes werden aan beide kanten lekker ingeslagen, het enige
verschil was dat wij veel minder balletjes van de vloer haalden dan zij. Dit
leidde aan het eind van de set tot een verschil van 5 punten met een eindstand
van 25-20 voor Sneek.

Teleurgesteld? Zeker, maar daar mochten we nog even niet aan
denken. De volgende wedstrijd begon meteen daarna tegen Sliedrecht. Het team
dat wij niet zagen aankomen. Deze set liep eigenlijk hetzelfde af als de
laatste set tegen Sneek. Wij konden wel scoren, maar wanneer zij de kans kregen
konden we het zelf niet tot een verdere opbouw brengen. Ook deze set verloren
we met 25-20. Toen was het geloof een beetje weg bij sommigen en waren we zelfs
een beetje vermoeid al. Begrijpelijk, want dit zagen we niet aankomen. De
laatste set begonnen zij warm te draaien en liepen wij eigenlijk een beetje
achter de feiten aan, we verloren met 25-15.

Op dit moment wisten we dat een finale al niet meer haalbaar
was, dus lieten we de laatste wedstrijd iedereen spelen tegen NVC. Het bleek
dat zij dit ook deden en dat vonden we allemaal wel prima. De wedstrijd werd
met 2-0 verloren, maar onze focus lag nu op de kleine finale.
Hoogstwaarschijnlijk weer tegen Sneek.

Na de jongens C aangemoedigd te hebben tegen hun grootste
concurrent Polaris, konden we ons klaarmaken voor de wedstrijd. De vermoeidheid
is er inmiddels bij iedereen ingekropen, maar hetzelfde gold voor Sneek. Na het
ingespeeld en ingeslagen te hebben kwam er merkwaardig nieuws aan bod. Het
bleek dat we moesten wachten tot de rest van de wedstrijden was afgelopen. Na
zuchten en klagen gingen we hier uiteindelijk maar mee akkoord (we konden niet
echt anders), maar we moesten zelfs nog een keer inspelen en inslaan. De
wedstrijd begon zeer voorspoedig, want we namen meteen een ruime voorsprong.
Bij Sneek en hun coaches leek het geloof helemaal weg. Deze set wonnen we met
25-15. Hetzelfde gold voor de tweede set ook deze set werd dik gewonnen met
25-15. Iedereen is weer aan spelen toegekomen en we hebben een hele mooie
prestatie neergezet, namelijk derde van Nederland! We wisten dat dit het hoogst
haalbare was, dus waren we tevreden.

Snel douchen, want de jongens C moest een finale spelen. Dit
mochten we niet missen! Na het laatste beetje te hebben ‘geschreeuwd’ (schorre
stemmen tellen we niet mee), werd de C met behulp van winst in de 3de set maar
liefst EERSTE. Wij wisten dat dit een uitstekende prestatie was en dat dit heel
veel belooft voor de toekomst van ons aandeel in het volleybal hier in
Nederland.

En verder? Na een oproer bij de meisjes B finale, waarbij zelfs
mensen op het punt stonden om te knokken en meisjes aan het huilen waren alsof
hun leven finaal verkloot was (stiekem was dit puur entertainment), mochten we
onze medailles in ontvangst nemen. Allemaal nog even op de foto en back to
Enschede, met een gebruikelijke stop bij de Mac in Holten (waarbij een
recordhoogte aan doosjes werden gestapeld en Anton uiteindelijk zijn eigen
levenswerk liet omvallen), waren we pas om 23 uur weer thuis.

Conclusie; een geslaagde dag met ups en downs, een laatste
wedstrijd voor sommige bij de club en voor sommige als volleybal in het
algemeen, een mooi stukje entertainment aan het einde (waarbij er jammer genoeg
geen popcorn aanwezig was), een veelbelovende toekomst voor de club en voor de
school (klinkt vaag, maar echte volleybalkenners weten denk ik al hoe wij onze
volleyballers kweken), een toren van hamburgerdoosjes en alles bij elkaar
opgesomd UITSTEKEND einde van dit prachtige seizoen.

Gegroet beste lezers,

Fabian Jazbek

Twente ’05 JA1